به گزارش گیلنویس و به نقل از خبرگزاری اهل بیت(ع) ـ ابنا ـ آیتالله رضا رمضانی، دبیرکل مجمع جهانی اهلبیت(ع) شامگاه چهارشنبه، ۲۰ آبان ۱۴۰۵ در دومین شب مراسم عزاداری ایام فاطمیه که در مسجد حاج صمدخان رشت برگزار شد، با تبیین ابعاد وجودی و سیره زندگی حضرت فاطمه زهرا(س)، اظهار کرد: شناخت کامل حقیقت نوری و مقام قدسی اهلبیت(ع) فراتر از ظرفیت معرفتی انسانهای عادی است، اما جنبه بشری و سیره عملی آن بزرگواران، الگویی روشن برای بندگی خدا، تلاش اقتصادی، مدیریت خانواده، صبر و مسئولیتپذیری اجتماعی به شمار میرود.
وی با اشاره به جایگاه ویژه اهلبیت(ع) در نظام آفرینش افزود: ائمه معصومین(ع) علاوه بر وجود بشری، دارای وجود قدسی و نوری هستند و در روایات درباره پیامبر اکرم(ص) آمده است که نخستین مخلوق الهی، نور پیامبر بوده است؛ حقیقتی که شناخت ابعاد آن برای انسان بسیار دشوار است و ما بهسادگی نمیتوانیم به عمق این مرتبه از وجود اهلبیت(ع) دست پیدا کنیم.
شناخت حقیقت نوری اهلبیت(ع) فراتر از ظرفیت انسانهای عادی است
دبیرکل مجمع جهانی اهلبیت(ع) با اشاره به روایتی از پیامبر اکرم(ص) خطاب به امیرالمؤمنین علی(ع) درباره مراتب شناخت خداوند، پیامبر و امام بیان کرد: در این روایت آمده است که جز خدا و پیامبر، کسی نمیتواند علی(ع) را آنگونه که شایسته است بشناسد و شناخت کامل پیامبر نیز جز برای خدا و امیرالمؤمنین(ع) امکانپذیر نیست. این مسئله نشاندهنده عظمت جایگاه اهلبیت(ع) و دشواری شناخت حقیقت وجودی آنان است.
نماینده مردم گیلان در مجلس خبرگان رهبری با اشاره به مباحث مطرحشده درباره حقیقت نوری حضرت زهرا(س) و نقش اهلبیت(ع) در غایت آفرینش ادامه داد: خداوند در پاسخ به فرشتگان که درباره آفرینش انسان و فساد و خونریزی او پرسش کردند، فرمود: «إِنِّی أَعْلَمُ مَا لَا تَعْلَمُونَ»؛ من چیزی میدانم که شما نمیدانید. سپس در آیات مربوط به تعلیم اسماء به حضرت آدم(ع)، از جایگاه علمی و معرفتی انسان پرده برداشت و فرشتگان نیز به محدودیت دانش خود اعتراف کردند.
وی با اشاره به جایگاه حضرت زهرا(س) در معارف دینی تصریح کرد: در برخی روایات، حقیقت شب قدر با حضرت فاطمه زهرا(س) پیوند خورده است و این تعبیر نشاندهنده عظمت مقام آن حضرت است. همچنین آیات متعددی از قرآن کریم، از جمله آیه مباهله، آیه ایثار در سوره انسان، آیه مودت، آیه تطهیر و سوره کوثر، در تبیین فضائل و جایگاه اهلبیت(ع) مورد استناد قرار گرفتهاند.
ولایت اهلبیت(ع) به اذن خداوند تحقق مییابد
آیتالله رمضانی با تشریح مفهوم ولایت تکوینی اهلبیت(ع) اظهار کرد: ائمه معصومین(ع) به اذن و اراده الهی از ولایت تکوینی برخوردارند؛ به این معنا که خداوند به آنان قدرت و اختیاراتی عطا کرده است که برخی از افعال خارقالعاده، از جمله زنده کردن مردگان و شفای بیماران، به اذن او از طریق آنان انجام میشود.
دبیرکل مجمع جهانی اهلبیت(ع) افزود: همانگونه که حضرت عیسی(ع) در قرآن کریم میفرماید مردگان را به اذن خدا زنده میکنم، این قدرت به پیامبر اکرم(ص) و دیگر حجتهای الهی نیز اختصاص به یک پیامبر ندارد و اولیای الهی میتوانند به اذن خداوند از چنین ولایتی برخوردار باشند. البته خالق حقیقی و مستقل تنها خداوند است و هیچیک از این بزرگواران در عرض قدرت الهی قرار ندارند.
وی با تأکید بر اینکه اهلبیت(ع) واسطه فیض الهی هستند، خاطرنشان کرد: وقتی گفته میشود امام حسین(ع) شفا میدهد یا پاداش عطا میکند، باید توجه داشت که شفا و پاداش از جانب خداوند است و اهلبیت(ع) وسیله و واسطه این فیض هستند. در روایتی از امام صادق(ع) نیز آمده است: «وَاللَّهِ نَحْنُ الْوَسِیلَهُ»؛ به خدا سوگند، ما وسیله هستیم.
اهلبیت(ع) اراده تشریعی خداوند را به انسان میشناسانند
آیتالله رمضانی در ادامه با تبیین ولایت تشریعی اهلبیت(ع) گفت: ولایت تشریعی به شناخت و تبیین احکام و قوانین الهی مربوط است. پیامبر اکرم(ص)، امیرالمؤمنین(ع)، حضرت زهرا(س) و دیگر ائمه معصومین(ع) از اراده تشریعی خداوند آگاهاند و حلال و حرام الهی را میشناسند.
آیتالله رمضانی افزود: حضرت ابوطالب پشتیبان و حامی پیامبر(ص) در برابر فشارها و تهدیدهای مخالفان بود و حضرت خدیجه(س) نیز با ایمان، حمایت عاطفی و مجاهدت اقتصادی خود، نقش مهمی در پیشبرد رسالت پیامبر(ص) داشتند. رحلت این دو شخصیت بزرگ، اندوه فراوانی بر پیامبر(ص) وارد کرد و سال دهم بعثت به دلیل این مصیبتها به عامالحزن یا سال اندوه شهرت یافت.
وی با اشاره به نقش حضرت زهرا(س) در حمایت عاطفی از پیامبر اکرم(ص) ادامه داد: پس از رحلت حضرت خدیجه(س)، حضرت فاطمه(س) با وجود سن کم، در کنار پدر قرار گرفتند و با محبت و مراقبت خود، بخشی از خلأ عاطفی ناشی از فقدان مادر را جبران کردند. از همین رو، لقب «اُمّأبیها» به معنای مادر پدرش، برای آن حضرت مطرح شده است.
دبیرکل مجمع جهانی اهلبیت(ع) با اشاره به رعایت ادب و احترام ویژه حضرت زهرا(س) نسبت به پیامبر(ص) بیان کرد: پس از نزول آیاتی که مؤمنان را به رعایت ادب در برابر پیامبر و پرهیز از بلند کردن صدا در محضر ایشان سفارش میکرد، حضرت فاطمه(س) نیز در خطاب قرار دادن پدر، نهایت احترام را رعایت میکردند. پیامبر(ص) در پاسخ به این رفتار فرمودند که دخترم همانگونه که پیشتر مرا خطاب میکردی، «یا أبتاه» بگو؛ این مسئله نشاندهنده پیوند عاطفی عمیق و در عین حال احترام متقابل میان آن دو بزرگوار است.
حضرت زهرا(س) در عرصههای اجتماعی و سیاسی همراه امیرالمؤمنین(ع) بودند
آیتالله رمضانی با تأکید بر اینکه زندگی حضرت زهرا(س) تنها به محیط خانه محدود نبود، اظهار کرد: آن حضرت در کنار امیرالمؤمنین(ع) در مسائل اجتماعی و سیاسی جامعه اسلامی حضور و آگاهی داشتند و از تحولات و جریانهای زمان خود شناخت عمیقی برخوردار بودند.
وی افزود: حضرت زهرا(س) در دوران زندگی مشترک با امیرالمؤمنین(ع)، در شرایط دشوار و تحولات مختلف همواره همراه ایشان بودند و نسبت به مسئولیتها و جایگاه امامت توجه ویژه داشتند. در نقلهای تاریخی آمده است که در روزهای پایانی عمر شریفشان، فرزندان خود را نزد امیرالمؤمنین(ع) فرستادند تا ایشان به حضورشان برسند و در گفتوگویی، نگرانی خود را نسبت به اتفاقاتی که پس از رحلت ایشان برای امیرالمؤمنین(ع) رخ خواهد داد، بیان کردند.
دبیرکل مجمع جهانی اهلبیت(ع) با اشاره به توجه حضرت زهرا(س) به تربیت و آموزش عملی فرزندان خاطرنشان کرد: آن حضرت در کنار مسئولیتهای خانوادگی، فرزندان خود را با فرهنگ ایثار، شهادت و یادآوری فداکاریهای مجاهدان اسلام آشنا میکردند. در تاریخ نقل شده است که حضرت به زیارت قبور شهدا، از جمله مزار حضرت حمزه(ع)، میرفتند و این رفتار علاوه بر جنبه عاطفی، حامل پیام تربیتی برای نسل آینده بود.
گریههای حضرت زهرا(س) پس از رحلت پیامبر(ص) پیام اعتراض داشت
آیتالله رمضانی در ادامه با اشاره به اندوه و گریههای حضرت زهرا(س) پس از رحلت پیامبر اکرم(ص) اظهار کرد: آن حضرت پس از فقدان پدر، روزها و شبهای بسیاری در سوگ ایشان گریه کردند و این اندوه تنها ناشی از جدایی دختر از پدر نبود، بلکه باید ابعاد مختلف آن و شرایط جامعه اسلامی پس از رحلت پیامبر(ص) را نیز در نظر گرفت.
وی افزود: حضرت زهرا(س) نسبت به تحولات پس از رحلت پیامبر(ص) آگاهی داشتند و گریههای ایشان علاوه بر جنبه عاطفی و مصیبت فقدان پدر، جنبه اعتراضی نیز داشت؛ اعتراضی برای بیدار کردن وجدانهای خفته و یادآوری اتفاقاتی که در جامعه اسلامی رخ داده بود. بنابراین نباید این گریهها را صرفاً یک واکنش عاطفی و شخصی تلقی کرد.
دبیرکل مجمع جهانی اهلبیت(ع) با اشاره به این پرسش که چرا حضرت زهرا(س) با وجود آگاهی از آموزههای صبر و تحمل مصیبت، اینچنین سوگواری میکردند، تصریح کرد: آن حضرت خود از مفسران و آگاهان به آیات قرآن درباره صبر، بازگشت انسان به سوی خداوند و پاداش صابران بودند؛ بنابراین گریههای ایشان به معنای ناآگاهی از مفهوم صبر نبود، بلکه باید پیام و فلسفه این سوگواری را در شرایط تاریخی و اجتماعی آن دوران جستوجو کرد.
آیتالله رمضانی ادامه داد: گریه حضرت زهرا(س) نوعی اعتراض به شرایط و اتفاقات پس از رحلت پیامبر(ص) بود و این سوگواری، پیام خود را به جامعه منتقل میکرد. آن حضرت با این رفتار تلاش داشتند حوادث و انحرافاتی را که پس از رحلت پیامبر(ص) رخ داده بود، از حافظه جامعه اسلامی پاک نکنند و وجدان مردم را نسبت به مسئولیتهایشان بیدار نگه دارند.
حضرت زهرا(س) با رفتار خود کرامت انسانی را آموزش دادند
دبیرکل مجمع جهانی اهلبیت(ع) با اشاره به آخرین روزهای زندگی حضرت زهرا(س) و توجه آن حضرت به حفظ کرامت و حریم شخصی اظهار کرد: یکی از نگرانیهای حضرت این بود که هنگام تشییع و قرار گرفتن پیکرشان در تابوت، حجم بدن از زیر پوشش مشخص باشد. این مسئله برای آن حضرت اهمیت داشت و در همین زمینه، اسما بنت عمیس از شیوهای برای ساخت تابوت در سرزمین حبشه سخن گفت که پیکر متوفی را بهطور کامل میپوشاند.
وی افزود: هنگامی که حضرت زهرا(س) از این شیوه آگاه شدند و اطمینان یافتند که پیکرشان در تابوت پوشیده خواهد بود، خوشحال شدند. این روایت نشاندهنده توجه آن حضرت به حریم و کرامت انسانی حتی پس از وفات است.
آیتالله رمضانی در پایان با اشاره به جایگاه ویژه حضرت زهرا(س) در سیره پیامبر اکرم(ص) گفت: در نقلهای تاریخی آمده است که پیامبر(ص) پس از نزول آیه تطهیر، برای مدتی هر روز هنگام عبور از کنار خانه حضرت زهرا(س)، به اهل آن خانه سلام میدادند و با تعبیر «السلام علیکم یا اهلالبیت» جایگاه ویژه این خانواده را یادآوری میکردند.
وی خاطرنشان کرد: پیامبر اکرم(ص) با وجود عظمت و جایگاه بینظیر خود، هنگام دیدار با حضرت زهرا(س) به احترام ایشان برمیخاستند، به سوی آن حضرت میرفتند و دستشان را میبوسیدند. این رفتار پیامبر(ص) نشاندهنده عظمت شخصیت حضرت زهرا(س) و اهمیت تکریم، احترام و پاسداشت مقام زن در سیره نبوی است.
———————-
پایان پیام/۳۴۴











