اختصاصی پایگاه خبری گیلنویس؛ با فرا رسیدن خرداد، گیلان وارد یکی از مهمترین دورههای سال خود میشود؛ فصل برداشت محصولات استراتژیک و سنتی مانند چای، برنج و توتفرنگی. زمین، پس از ماهها صبر و صیانت، اکنون سخاوت خود را عرضه میکند و کشاورزان گیلانی، در دل بارانهای گرم و آفتابهای مطبوع این ماه، به استقبال روزهای سخت اما شیرین کار و برداشت میروند.
عطر چای تازه در ارتفاعات
در ارتفاعات فومن، لاهیجان، رودسر و املش، دستهای پرمحبت چایکاران، برگهای لطیف سبز را با مهارتی کهن میچینند. «چای دستچین بهاره» که ارزشمندترین نوع چای ایرانی است، عمدتاً در اردیبهشت و خرداد برداشت میشود. این چای، هم از نظر عطر و هم طعم، جایگاه ویژهای در سبد مصرفکننده ایرانی دارد.
اما در کنار زیبایی، واقعیتی تلخ هم وجود دارد؛ بسیاری از چایکاران هنوز با قیمت پایین خرید تضمینی، هزینههای بالای تولید و واردات بیرویه چای خارجی روبهرو هستند. با وجود این چالشها، سنت چایکاری در گیلان همچنان زنده است و خانوادهها نسل به نسل آن را ادامه میدهند.
شالیزارهایی که نفس میکشند
در مناطق جلگهای چون صومعهسرا، شفت، رشت، آستانهاشرفیه و لنگرود، خرداد ماه، زمان آمادهسازی شالیزارها برای برداشتهای نخستین است. برخی از کشاورزان زودکاشت، در همین روزها محصول را درو میکنند و بوی خوش برنج تازه، دوباره در کوچهها میپیچد.
«برنج طارم، هاشمی و صدری» گیلان نهتنها شهرت کشوری دارد، بلکه بخشی از هویت اقتصادی و فرهنگی مردم استان است. صدای داس در شالیزار، صدای جان است؛ نوایی از همت، امید و ریشهداری.
نقش پررنگ زنان روستایی
چه در مزارع چای و چه در شالیزارها، زنان روستایی گیلان ستونهای اصلی اقتصاد خانوادهاند. آنها نهتنها در برداشت، بلکه در فرآوری، بستهبندی، خشککردن چای و پخت غذاهای محلی برای کارگران نقش دارند. این تلاش بیادعا، شایسته دیدهشدن و حمایتهای جدیتری از سوی مسئولان است.
اقتصاد محلی در سایه تهدیدات مدرن
با وجود همه زیباییها، کشاورزان گیلانی با چالشهایی مانند کمبود آب، تغییر اقلیم، زمینخواری و مهاجرت جوانان به شهرها مواجهاند. اقتصاد بومی مبتنی بر کشاورزی سنتی در حال کوچک شدن است و اگر حمایتهای واقعی صورت نگیرد، این میراث گرانبها ممکن است در آیندهای نهچندان دور، صرفاً به سوژهای نوستالژیک بدل شود.
خرداد در گیلان، یادآور پیوند عمیق انسان و زمین است. از مه صبحگاهی مزارع چای تا نم نم بارانی که برگهای برنج را نوازش میکند، همه چیز از زندگی و امید میگوید. آنچه امروز در دستان پینهبسته کشاورزان رقم میخورد، فردای سفرهی ماست. پاسداشت این زحمات، وظیفهای اخلاقی، فرهنگی و ملی است.
پایان پیام/
