گیلنویس؛ همزمان با فرارسیدن ۱۷ مرداد، روز خبرنگار، یادداشتی از م. محمدزاده، فعال فرهنگی و رسانهای استان، به تحریریه گیلنویس ارسال شده است که در ادامه میخوانید:
«به نام خداوند نون و القلم»
قلمی که سکوت را میشکند!
سلام رفقا… امید که حالِ دلتون خوب باشه.
امروز که روزِ خبرنگاره، اول از همه میخوام یه «خدا قوتِ» جانانه بگم به همهی اون قلمبهدستهایی که شبانهروز دارن برای ما مینویسند، میگن و میشنوند. اونایی که خیلی وقتها پشتِ خبر، خودشون دیده نمیشن، ولی اگه نباشن، خیلی از حقایق هم دیده نمیشن.
راستش رو بخوای، خبرنگار یعنی کسی که «سکوت» رو میشکنه. یعنی: اون کسی که وقتی همه دارن یه چیزی رو میگن، اون با دقت، با تحقیق و با وجدان میپرسه: «واقعاً ماجرا چیه؟» خبرنگار، پلِ بینِ مردم و حقیقته.
اما امروز، اسمی هست که نمیشه از روز خبرنگار گفت و یادش نکرد؛ شهید محمود صارمی عزیز…
همون جوانی که توی سال ۱۳۷۷، توی مزار شریف، اون زمانی که طالبان هفت نفر از دیپلماتهای ایرانی رو به شهادت رسوندن، اون هم یکی از همون قربانیها بود. خبرنگارِ جوانِ خبرگزاریِ ایرنا که با قلمش به افغانستان رفته بود تا حقیقت رو نشون بده، ولی خودش شد نمادِ «رسالتِ خبرنگاری»… به همین خاطر هم ۱۷ مرداد، روز شهادتِ اون عزیز، شده روزِ خبرنگار.
میدونید پیامِ شهید صارمی چیه؟ این که خبرنگارِ واقعی، فقط گزارشگرِ وقایع نیست؛ بلکه شاهدِ حقیقته… کسی که تا پای جان پایِ حرفِ درست میایسته… خبرنگاری که حاضر نیست برای رضایتِ کسی، یه خبر رو گردگیری کنه، یه واقعیت رو جابهجا کنه یا یه حرفِ درست رو قورت بده. و اینجا میخوام به یه نکتهی خیلی مهم برسم و اونم اینه که: امروز توی این دنیای پر از شایعه و خبرِ دروغ، رسالتِ خبرنگار از هر زمانی سنگینتر شده… چون دیگه همه میتونن «خبر» بسازن، ولی همه نمیتونن «خبرنگارِ» خدوم و دقیق باشن. توی این روزها، خبرنگارِ واقعی اونیه که:
اول: راستی رو بسنجه، بعد بنویسه.
دوم: دلش به حاشیهها و جذابیتها نفروشه.
سوم: صدایِ مردمِ بیصدا باشه، نه صدایِ هر کسی که دلش میخواد.
پس به قلمِ همهی خبرنگارهای عزیز، به وجدانِ حرفهایشون، به اون شبهایی که نخوابیدن واسهی اینکه ما صبحِ فردا خبرِ درست رو بدونیم، یه سلام و دست مریزاد میگم.
امیدوارم قلمهاتون همیشه در خدمتِ حقیقت باشه، دلتون لبریزِ انرژی و امید، و مسیرتون پر از خدا قوتِ مردم.
روزِ خبرنگار مبارک، قلمِ راستین همیشه ماندگاره.
التماس دعا رفقا…
پایان پیام/
